Brama Ziemska, Dzika Orlica

Rzeka Dzika Orlica ma źródła na torfowiskach Topieliska i Czarne Bagno w Polsce i na odcinku 30 km tworzy granicę państwową z Polską aż do kamiennego mostu, gdzie zaczyna się Ścieżka dydaktyczna Ziemska Brama. W przenośni pełni funkcję bramy wjazdowej do Czech.

Kamienny most na początku szlaku pochodzi z XX wieku i został wykonany przez włoskich kamieniarzy. Od niego ścieżką dydaktyczną poprowadzi was niebieski szlak turystyczny w kierunku Klášterec nad Ohří. Trasa ma 3 km długości i 22 przystanki.

Obszar Ziemskiej Bramy jest rezerwatem przyrody, a przedmiotem ochrony są nie tylko drzewostany i łąki, ale także głazowate koryto Dzikiej Orlicy z formacjami skalnymi. Ścieżka nie jest pętlą — to jedyny mankament, poza tym jest tu naprawdę przepięknie, a jeśli będziecie tu pod koniec lata lub jesienią, nie zapomnijcie o koszyku — grzyby na pewno tu rosną. Po drodze, oprócz interaktywnych tablic, które bawią przede wszystkim dzieci, znajdziecie tzw. Kładkę przemytników. Swoją nazwę zyskała w czasach, gdy na pogórzu rzeczywiście przemycano prowiant i towary z pogranicza, choć pierwotnie służyła drwalom zwożącym drewno z okolicznych pańskich łąk. Przemyt ustał po I wojnie światowej. Kładkę później zmiotła powódź, a obecna konstrukcja pochodzi z 2002 roku. Możecie tu również zobaczyć tzw. Skałę Ledříčka. Masyw skalny ma do 15 m wysokości i skrywa małą jaskinię, w której według legendy mieszkał zbójnik Ledříček, pomagający biednym.

Neratov – Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Wybierając się na Ziemską Bramę, polecamy odwiedzić także jedno z najbardziej ikonicznych miejsc Gór Orlickich — miejsce pielgrzymkowe, Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Neratowie. 

Neratov jest znanym miejscem pielgrzymkowym od lat 60. XVII wieku. Stał się nim po tym, jak proboszcz z Rokytnicy kazał wyrzeźbić łaskami słynącą figurkę Matki Bożej według swojego snu. Pierwotny drewniany kościółek został w 1723 roku przebudowany na barokową świątynię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, która najprawdopodobniej powstała według planów G. B. Alliprandiho. Podczas II wojny światowej kościół spłonął — pożar zniszczył dach, drewniane schody, mechanizm zegarowy i dzwon. Później zawaliły się także przemoczone sklepienia i kościół przeznaczono do rozbiórki. Na szczęście jednak, z powodu braku środków finansowych na jej przeprowadzenie, do rozbiórki nie doszło i w 1989 roku kościół wpisano na listę zabytków kultury. Początkowo w kościele odprawiano nabożeństwa pod gołym niebem, później przeprowadzono renowację i wzniesiono obecną, częściowo przeszkloną dach, która dopełnia atmosferę miejsca i czyni kościół wyjątkowym.